برعکس بود قبول میکردم ..قیافه حتی اگه بهترین هم باشه بعد یه مدت اخلاقای بد باعث نفرت میشه ناخواداگاه دور میشی و دیگه اون چهره برات مهم نیست ولی قیافه که بد باشه اخلاق خوبش دلنشبنش میکنه هرچقدرم اون قیافه به دلت نباشه اخلاقای خوبو که ببینی اون فرد برات عزیزو دوستداشتنی میشه
چو قناری به قفس یا چو پرستو به سفر؟ هیچ یک من چو کبوتر نه رهایم نه اسیر🙂 چیزی که وحشتناک بود حس می کردم نه زندهِ زنده هستم نه مُردهِ مرده 💔بهترین هرکس اون چیزیه که خودش دوست دارهیه زوج جوون دیدین نگید " عه تو که از همسرت خیلی سرتری"دوستتون یه لباس خرید نگید "رنگ بهتر نداشت؟" و...بقیه که نباید به سلیقه ما زندگی کنن!کاری نکنیم که اطرافیانمون از ترس حرفای ما قید دوست داشتن هاشونو بزنن..تو زندگی آدما همیشه مرز های باریکی وجود دارن بین رک بودن و بیشعوری ، بین احترام و چاپلوسی ، بین اعتماد به نفس و خود شیفتگی ...این مرزها تعیین کننده ی بزرگی آدماست یادشون بگیریم.
قبل از ازدواج ادم فک میکنه چعره خیلی مهمه و همه ادم و رو چهره طرف قضاوت میکنن. ادم فک میکنه اگه شوهرش زشت باشه همه میگن خاک تو سرت با شوهر کردنت. در صورتی ک اصل ماجرا اصلا چهره نیست. شوهر خوش قیافه بعد از ازدواج میشه دردسر. همه در صورتی غبطه ی ازدواج ادمو میخورن که شوهرت یه اخلاق خیلی خوب و رفتار درستی باهات داشته باشه. گول ظاهر و نخور که اگه اخلاقش خوب نباشه بعدا کور و پشیمون میشی