تاپیک طولانی هست اگه به داستان کوتاه علاقه دارین بخونین🌷🌷
نوستالژی های مزخرف1
ما یک روز که از فرط بیکاری نشستیم و (خیلی) فکر کردیم،تصمیم گرفتیم نویسنده شویم.
حداقلش این بود که ننه مان بالاخره از وجود ما یک سودی می برد.این بود که قلم بدست شدیم،اما حالا نمیدانستیم چه بنویسیم!
اولش تصمیم گرفتیم یک رمّان ماجراجویانه برای نوجوان بنویسیم،اما یک لحظه به خودمان امدیم و دیدیم مثل یک میمون متقلب نشسته ایم و داستان های هری پاتر را کپی می کنیم.....
از علايق منم بوده
جدی نویسنده ای؟دنبال نویسنده ام
بعد ما تصمیم گرفتیم یک رمان عاشقانه و احساسی بنویسیم،اما از آنجا که دو خواهر داشتیم که در هر موقعیتی دنبال گرفتن مچ ما بودند،بیخیال این قضیه شدیم.
یه روز غصه خیلی بهم فشار آورد نشستم تمام خاطرات تلخمو تایپ کردم و گذاشتم اینجا فقط تعریف کردم همین کاربرا خیلی خوششون اومد گفتن عالی نوشتی برو نویسنده شو موفق مبشی اولین باره تو زندگیم یکی میگه یه چیزیت خوبه😑الان میخوام برا سرگرمی بنویسم ولی نمیدونم از کجا شروع کنم
بعد ما تصمیم گرفتیم برویم و از برادرمان بپرسیم که چه بنویسیم،اما او که هیچ وقت حوصله ما را نداشت گفت اگر داستان زندگی من را بنویسی خیلی پر فروش می شود!
در ادامه ما نشستیم و داستان زندگی خودمان را نوشتیم،اما وقتی آن را خواندیم از خنده روده بر شدیم.چون خودمان هم نمیدانستیم انقدر مزخرف هستیم!....
ما فکر کردیم و دیدیم اگر اینطوری پیش برویم ننه مان هم داستانمان را نمی خواند.
ما که از اوضاع مملکت آگاه بودیم،تصمیم گرفتیم یک داستان سیاسی و پر محتوا بنویسیم،اما چون هیچکس نیست که هم اتاقی شدن با خلافکار ها را دوست داشته باشد،این قضیه را هم فراموش کردیم....
چون که ما همه اش درگیر نویسندگی بودیم،آخر سال نمراتمان حسابی ضایع از آب درامد.
این شد که ننه مان که از اول هم نقش پررنگی داشت،یکی زد توی سرمان و گفت بهتر است عوض این جنگولک بازی ها درسمان را بخوانیم.
ماهم،نه اینکه فکر کنید مثل چیز توی گل گیر کردیم ها؛نه!
فقط به احترام موی سفید ننه مان نویسندگی را کنار گذاشتیم و حالا نشسته ایم تا ببینیم چه می شود!
پایان🌷🌷🌷
میتونی نوشته هاتو تو سایت بیابنویس انتشار بدی، خیلی سایت خوبیه. بقیه هم میاند نظراتشون رو درباره داستانت میگند.
