من یه دختری بودم که همش دوره دبیرستان سرم تو کتاب بود و به هیچی جز درس فکر نمی‌کردم و از ۳ کیلومتری پسرا هم رد نمی‌شدم خلاصه دانشگاه قبول شدم اصلا اهل دوست پسر نبودم ولی دلم میخواست عاشق بشم و یه پسر خوبم عاشق من بشه برای ازدواج...یکی از پسرای کلاس حواسش به من بود و کلا ازش بدم نیومد خلاصه یبار چشم تو چشم شدیم و من برای اولین بار عاشق شدم خیلی حس عجیبی بود ولی من اهل دوستی نبودم یکسال همش گریه میکردم همش به فکرش بودم اونم به من توجه میکرد ولی از یسری رفتارش خوشم نمیومد با اینکه خیلی اخلاق و شخصیتشون دوست داشتم ولی یچیزاییش با مبانی فکری من جور نبود منم که اینطور دیدم اصلا محلش نمیدادم گفتم اگر بخوادم خودش می‌دونه من چجوری آدمیم خودش رو عوض می‌کنه بخاطرم و اگر واقعا خاطرخوام باشه هر چیم بهش بی اعتنایی کنم خودش باید بیفته دنبالم ولی اون عوض نشد و منم تصمیم گرفتم برای همیشه فراموشش کنم الآنم هیچ حسی بهش ندارم من جنگیدم و فراموش کردم با اینکه خیلی سخت بود نذاشتم احساسم به عقلم غلبه کنه ...نظرتون راجع به نظر و کار من چیه؟ کسی بوده اینطوری عاشق شده باشه و مثل راز تو دلش نگه داشته باشه بخاطر پایبندی به یسری مسائل و بعدم عشقشو چال کرده باشه؟
الان مطمئنی فراموش کردی؟یا مارو دست انداختی 😐
موج جدید داستانی سایت
عشق نبوده فقط توهم بود که خداروشکر تموم شد
عاقا این کجاش داستان زندگی بود
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز