نمیدونم چرا هرچی سنم میره بالاتر دایره آدمای اطرافم ک دوسشون دارم کوچیکو کوچیکتر میشه جوری ک الان شاید فقط یکی دونفرو تو زندگیم داشته باشن که واقعا از صمیم قلبم دوسشون داشته باشم
همه ی آدما دورو شدن همه شون بی احساس شدن سیاست مدار شدن تا وقتی نیازت داشته باشن کنارتن...دیگه اون آدمای ساده و دوس داشتنی نیستن ک واسه حال خوبت تلاش کنن...
اون از دوستام که فقط وقتی کارشون گیره میان سراغت اونم از مامانم ک فقط پسرش براش مهمه
حالم داره از همه بهم میخوره بخدا از همهههه
نمیدونم شاید قبلنم همین بود ولی من متوجهش نبودم و الان دارم میشناسمشون...
دیگه هیچکیو دوس ندارم و همینطور هیچ کسم منو دوست نداره چون شبیهشون نیستم😊
خلاصه ک خیلی بده احساس تنهایی کنی
من همش حس میکنم هیچکی تو این دنیا نمیتونه منو درک کنه نمیتونه احساساتی ک من دارمو داشته باشه
احساس میکنم من اصلا مال این دنیا نیستمو و اشتباهی افتادم این پایین
دلم گرفته خییلی😔
وقتی سن بالاتر میره
شناخت و درک آدم بیشتر میشه و آدمهای مهم واسمون پررنگتر میشن
مثل منی😑
من فقط شوهرم رو دوست دارمو تنها کسیه که دارم. البته شوهرم به جز من خانواده شو داره.
من خانواده ام رو دوست ندارم. هیچوقت بهم زنگ نمیزنن هیچ توقعی ازشون ندارم
مرسی از همگی واسه اظهار نظراتتون✋😊
خب به هرحال آدمای اینجام همون آدمای دنیای واقعین دیگه...
