دوستان من ۲۴ سالمه من یکی از شهرستانهای استان فارس زندگی میکنم یک شهرر فوقعاده کوووچیک داداشمم بجنورده استاده زبانه و پنج تا زبان بلده عقد هست نامزدشم اونجا پیشش زندگی میکنه اونم معلم زبانه هشت ساله اونجا هستن و شاید سالی یکبار بیان اینجا خلاصه داداشم فعلا سربازه تاجند ماه دیگه سربازیش تموم میشه میخوادبعد از سربازیش یا بره آلمان یا بره تهران منم ی دختر شیطونم ک روحیاتم جوریه زیاد با درس جور نیستم یعنی دختر درس خونی نیستم فوق دیپلم کامپیوترم ک همونم کشکی گرفتم دیگه ن هیچ حرفه ای بلدم ن هیچ چیزی میدونم از زبان خلاصه داداشم بمن گیر داده ک برم پیشش اونجا باهام کار کنه منوبفرسته یا همون دانشگاه دولتی تو تهران یا ببرتم خارج اینم بگم من فوقعلاده ادم وابسته ای هستم یک روز از مادرم جدا باشم حالم خرااابه ولی از طرفی هم خانوادم هم داداشم اصرار دارن ک من برم بنظرتون من برم اونجا توی شهر غریب و داداشم با من کار کنه تا برا خودم کسی بشم و ببرتم خارج یا همینجا پیش مادرم بمونم توی ی شهر کوچیک و همینجا برم دانشگاه ازاد و زندگیمو سر کنم؟(لطفا روحیاتمم در نظر بگیرین اینکه خیلی ادم وابسته ای هستم ب مادرم و خانوادم)
به فکر آینده ات باش
و اینم میدونم توی این شهر هیچ پیشرفتی نخواهم داشت
يعنى زن برادرت نگهت ميداره?
باتوجه ب روحیاتت بمون همونجا پیش مادرت
ولی اگه من بودم میرفتم خارج چون موقعیت و ایندم برام مهمتره از وابستگیم
بالاخره که باید ازدواج کنی اگر بری شهر بزرگتر و پیشرفت احتمالا موقعیت ازدواج بهتری گیرت بیاد
جوری تاپیک زدی انگار قراره بری مثلا قم ؟؟؟ مگه فقط به تصمیمه شرایط داره
خب میخای بمونی خونه بیکار و بی حرفه که تهش چی بشه؟ عروست کنن؟ برو دیگه، حالا اگه دیدی دلت تنگ میشه خارج نرو، برو یه کم باهات کار کنه دانشگاه بری حداقل
مادرتو بچسب خدا برات بهترینارو میرسونه
حالا دوست نداری بری خارج بیا داخل
خب چجوری قراره بری ازایران!!!!میگی به درسم علاقه نداری
رو خودت كار كن ميتونى از اين وابستگيت فاصله بگيرى. بعد تصميمتو بگير. وابستگى كلا بده
من اگه موقعیتشو داشته باشم که از ایران برم و جای پیشرفت داشته باشم اصلا شک نمیکنم به فکر ایندت باش