از بس از دست خانواده همسرم یعنی عمم اینا آزار و اذیت دیدیم دیگه داریم از کرمان میریم تهران. الان سه هفتست کلا با عمه حرف نزدم، همسرمم نزده. حرمتا رو از بین بردن خودشون خواستن اینجوری. هر چند با پررویی تمام فکر میکنن میخوام پسرشونو ازشون بگیرم و بدیاشونو نمی بینن، و نمی بینن که پسرشون دیگه حاضر به تحمل این شرایط و رفتاراشون نیست. بابام برای همسرم کار پیدا کرد تهران و الان خونه هم پیدا کردن. بهتره که برای همیشه بریمو خودمونو خلاص کنیم، خودمونو گول نزنیم... تا حرمتا و اعصابا بیشتر از این خرد نشه. امیدوارم یروزی به اشتباهاتشون و دسیسه چیدنای زشتشون پی ببرن.
نظر شماها چیه؟
بنظرتون موقع رفتن از عمم خداحافظی کنم یا نه؟ چون اصلا نمیخوام ببینمش.
یا اگه دیدمش چی بگم ؟
