مادرم عشقمه خیلی مهربان و دلسوزه ولی وقتی میان پیش ما (شهر دیگه هستیم) واقعا اعصاب و روانم بهم میریزه بارها ازش خواهش کردم در خلوت صحبت کردم خط قرمزهای خودم و شوهرمو گفتم قبول دارم ممکنه خواسته هامون درست نباشه ولی بالاخره اون میدونه که چه کارهاییش شوهر منو عصبی میکنه هرچند شوهرم آدم لجباز و عصبیه ولی خب به مامانم میگم اون که عوص نمیشه شما یه کم مراعات کنید
یا خواسته های خودمو درباره رفتار با بچم و کارای خونه بهش میگم بازم کار خودشو میکنه
مامانا همينن😔
مثلا من میگم شما ظرف نشور تو خونه ی ما باز تا دو دقیقه چشم منو دور میبینه میبینم پاشد۶ ظرف شسته گازو تمیز کرده کفرمو درمیاره
حالا نگین من بی چشم و رو هستم بخدا دلم میسوزه به غیرتم برمیخوره با مریضیش پا میشه برای من میز و صندلی جابجا میکنه ظرفترو مرتب میکنه واااای میخوام داد بزنم از دستش
ای خدا منم الان از دست مامانم ناراحتم😔
من بعد ای وی اف مامانم اومده بود کارام بکنه اومدم نزارم ظرف بشوره دویدم افتادم زمین حستون درک میکنم من تحمل ندارم مامانم کارای منو بکنه تازه دلم میخواد کارای اونو هم من بکنم ولی مامانه دیگه دوست داره به دخترش کمک کنه
یا یه چیز ناجور دیگه اینه چون از اول آدم بسیار مسوول و فعالی بوده همش میخواد همه ی کارا رو خودش انجام بده مثلا من پسرمو صدا میکنم تا اون جواب بده مامانم میگه بنیامین جان مامانت کارت داره یا شوهرم میگه چایی داریم مامانم میگه بله بریرم براتون
من به بچم میگم اون لیوانو بده به من مامانم یا خودش میده یا میگه بیا اینو بده مامانت
خط قرمزات چیه مگه
گفتم دیگه مثلا یه طور رفتار میکنن من احساس درماندگی میکنم تو خونه خودم احساس میکنم هیچ کارم من با بچم حرف میزنم میان تو حرف ما بچه یه اشتباهی میکنه تا من میگم بنیامین...مامانم زودی میگن عیبی نداره دعواش نکنیا بارها خواعش کردم کارای خونه ی منو نکنن باز میرن ظرف میشورن گازو تمیز میکنن
حالا خودم به کنار یه شوهری هم دارم عین عروسای ۲۰ ساله که با مادرشوهر لجمیکنن با مامانم چپه چون مامان خودش دست به سیاه و سفید نمیزنه حتی سر سفره نشسته باشه آب بخواد بخوره لیوانشو میده پسرش براش بریزه
