افکاری شبیه افکار تلخ و تیره شما، هرازگاهی سراغ منم میاد!...
اما وقتی یاد آیاتی از کتاب قرآن می افتم آروم میشم:
"به راستی که انسان رو در رنج و سختی آفریدیم
و شما ای انسانها! ... آگاه باشید که سرانجام در مسیری پرفراز و نشیب
به دیدار پروردگارتان نائل خواهید شد..."
با این حال اعتراف می کنم که این روزا خود منم تبدیل شدم
به یه بغض بزرگ!...
شاید بخاطر اینکه بشریت گوشاشو محکم گرفته
و نمیخاد به سیاق پیامبران و قدیسین، صدای خدا را بشنوه!...
دلای ماست که مرده!...
امیدوارم زودتر خوب بشید!...