درودل

من قبلنا خیلی صبور و تو دار بودم...جدیدا نه فقط نیخوام تخلیه شم...حس میکنم مثل عقده ای هاشدم...من قبلا خیلی اروم صحبت میکردم الان نه بلند حرف میزنم

خیلی حرص خانواده ام رو میخورم و نگرانشون هستم... اما اوناونه...اینقدر که من همیشه کمک شون بودم و هستم کسی نبوده به خدا...اما هم تیکه و حرف...از خانواده خودم خیلی ناراحتم

خواهرام به هر مشکلی میخورن یا راهنمایی میخوان ...هرچی که فکرش رو بکنین از من نظر میخوان و میرن اجرا میکنن بعد که انجام دادن میگن خودمون بودیم تو کحا بودی😞😞 و کلی تیکه که ما خودمون بودیم این چی بلده!! و کلا تیکه...بیچاره همسرم از بس احترام میگیره که نگو بعد هنش تیکه و نگاه و حرف...خدا میدونه من چقدر بابتشون دعوا کردم فکر کردم خواهرام خوبن..الان فهمیدم فقط به فکر خودشونن

قبلا اینجوری نبودم...تودار بودم خوب بودم

من شاغل ام اونا خونه دارن...یه خواهرم که تا دیروز مجرد بود و اون یکی خواهرم همسایه مادرمه...همش خونه بابام هستن...منم همسرم شیفته اون روزها میرم خونه پدرم...تا غروب سرکارم...خیلی خسته ام ولی میرم باید کلی کار کنم...مامان ام طفلی مریضه...تا میتونه کار میکنه ولی دیگه خسته میشه من میشنم کار میکنم اونا هنوز دارن حرف میزننو میخوابن...بعد هی به من میرسن فلانی کارمنده و اسنجوری کمک مادرشه...خسته ام میشه ولی میگه مادرم مهم تره..خونه بابام مهم تره...ولی خورشون فقط و فقط خودشون...و شوهراشون... من چی من و شوهرم هی باید از استراحت بزنیم که احضارمون کردن...خواهرم خوایتگار داشت بهم زنگ زدن گفتن بیا واسه تمیزی خونه..من پاشدم رفتم..حالا کلی ادم بودن تمیز کنن..ولی مامان ام سبزی خریده بود گفتیم بیا..گفت شوهرم برمیگرده ...شوهرش هم تا دیر وقت بدنگشت

من زیاد درد و دل نمیکنم...یعنی اصلا..ولی چندوقته ناراحت میشم اعصابم خورد میشه داد میزنم و..

اره حدیدا به اینجا معتاد شدم...خیلی خوبه

چی بگم... ی داداش دارم که قبلا خییییلی دوسم داشت و هرکی نمیتونست راضی اش کنه به من میگفتن..حرف ام رو خیلی قبول داشت و..از بس پیش اون تیکه اومدن و گفتن تو اشتباه میکنی تو بدی و... ازم فاصله گرفته و مثل قبل نیست...حالا خواهرام بدون اون همه حرف های منو عملی میکردن حتی بعد از اون تیکه ها...ففط منو خراب کردن