باور نمیکنم روزی تو این خونه رو به روی من نشسته بودی و زیر چشمی نگاهم میکردی ،دوست داشتی با من حرف بزنی ولی بابام اجازه نداد .کاش میزاشت .کاش بیشتر میدیدمت .بیشتر بها میدادم .ببخش منو .من اسیر عشق دیوانه کننده شخص دیگه ای بودم.همه ی دنیای من اون بود .هزار قول داد منم دلسپردم .کاش نمیسپردم.نمیخوام درباره اون حرف بزنم چون ذهنم و قلبم خیلی خستس .ولی تو یادآور روزهای شیرینی .یادته تا مدتها قایمکی دنبالم میومدی .منو از دور تماشا میکردی .هنوزم بعد از ۱۵سال حال و احوال منو دورآدور میپرسی .آخه گفتی من عشق اولت بودم.منو ببخشش که ندیدمت .این روزها تموم فکر و ذهن من شدی.وجودم تو رو میخواد.