من سی و چهار سالمه و از وقتی که سی سالگی رو رد کردم این قضیه برام پر رنگ تر شد که آیا بقیه ظاهرشون به سنشون میخوره یا نه؟ و همیشه سن و ظاهر بقیه رو با هم مقایسه میکنم. چون هرچی سنم بیشتر شد اینکه کسی بتونه سنم رو تشخیص بده واسه بقیه سخت تر میشد بطوری که سنم رو بین ۱۸ تا نهایتا ۲۵ تخمین میزنن و بعضیا میگن راز جوانیت چیه؟ و این جوری شده که حتی اونایی هم که سنم رو میدونن هم نمیتونن باور کنن و این رو توی رفتارشون با خودم حس میکنم و حتی توی رفتار جنس مخالف یا رابطه هم یه جورایی مشکل دارم. دخترای دهه هشتادی از نظر سنی واسم خیلی کوچیکن و دخترای دهه هفتادی از نظر ظاهری ازم بزرگتر میزنن. خودمم از یه طرف حس یه آدمی که هزار سال زندگی کرده رو دارم و از طرفی هنوزم احساست نوجوونی درونم جریان داره. کلا هم با آدمهایی که ظاهرشون بزرگتر میزنه زیاد جور نمیشم و در عوضش بیشتر با سنین پایینتر معاشرت میکنم. ولی واسه رابطه معمولا دخترهای دهه هشتادی بیشتر چراغ سبز نشون میدن چون فکر میکنن که من هم تقریبا هم سنشون باشم ولی خودم زیاد تمایلی به این میزان اختلاف سنی ندارم. در کل یه جورایی دیگه قید رابطه رو هم زدم و اصلا میخوام تمرکزم رو بذارم رو اینکه چطور میشه تا سنین بالا همچنان جوان موند در این مورد هم خیلی تحقیق میکنم و دیدم که در طی تمام این سالها ناخواسته داشتم بعضی از این موارد رو رعایت میکردم و اگه بشه میخوام همین فرمون رو برم جلو.