من خلاصه وضعیتم میگم.
بگید احمقم یا ناشکرم یا حق دارم
۲۲ سالمه تهرانم
من ی کار خیلی خوب پیدا کردم حقوقشم خوبه ب خیلی کارام میرسم کارمم پرستیژش خیلی بالاس ۸ تا ۱ ساعت کاریمه کلن.تنها دغدغم اینه عاشق کارم نیستم و روز ب روز بخاطر همین افول میکنم دنبال اپدیت کردن خودمم نمیرم مهارتام فرار شده از ذهنم
امسال ی ۱۱۱ خریدم ۵۰ تومن از قسطش مونده.بدبختیم ت رانندگی هم اینه ک میترسم ماشیتم تکون بدم حای پارکم ک جلوی خونس بگیرن مجبور باشم یجای دور پارکش کنم و اینکه هنوز بابام ب رانندگیم خورده میگیره هی میگه راه بگیر. جاتو ت خیابون پیدا کن
اخر امسالم لیسانسم تمومه
عاشق شنام میخواستم شناگر قدری بشم اسمم مطرح بشه اما بشدت گرونه بالاشهریا پایین شهرم همه ب علت گاز تعطیله اینم بدبختی ک ت این زمینه دارم مجبورم تنها برن در کتارشم برم بدنسازی ک متنفرم ک یکم جون بگیره بدنم
بدبختی اخرم اینه بی عزت نفسم شدیدا دهن بینی دارم از خودم زود ناامید میشم عصبی هستم گاهی نمیدونم چیکار کنم ترحم طلبی دارم یکم اعتماد ب نفس ندارم از هیکلم بدم نمیاد ولی بشدت از پر مو بودن بدنم متنفرم چون لیزرم رفتم ولی حاهای کرکی نشد کاریش کنم
اخرین مشکلمم کسیه ک دوستش دارم و خیلی ازش خجالت میگشم خیلییییی اونم بدبختی پسر مودب خجالتی و فک کن هيچوقت بهم نرسیم کلا جفتمون ی ادم جسور میخوایم
اره خلاصه چیز خاصی ت زندگیم اتفاق نیفتاده ولی درکل از پدر مادرمم خوشم نمیاد پدرم خیلی بچه بودم عصبی بود کتک میزد خوبیش اینه حامیه ولی حرف بار ادم میکنه گاهی الان خیلیم کنترل گره ت رفت امد جوری ک وفتی نیستش شیفته میرم تا ۱۰ شب بیرون و بشدت جوگبر میشم انگار چیز خاصیه:)))) مامانمم ای کیوش پایین خانه داریش بده و مذهبیه خوبیش اینه دلسوزه برات.خلاصه ک ...تنها چیزی ک الان دلم میخواد ی سفر ب شماله بدونه وظیفه و مسئولیت و بدبختی و کار... همیشه اضطراب و مسئله تایم و کار و ایده ال بودن ت کار و اخلاق وسطه