28فروردین امسال عصر ساعت4/30
همسرم طبق معمول چند سال گذشته، قاطی کرد
اومد تو اشپزخونه اشغالا رو از تو سطل دراورد سطل اشغال پرت کرد اون سر پذیرایی و گفتم چته دوباره افسار پاره کردی، گفت چرا اشغالا نبردی بیرون
بحث بالا گرفت صحبت های گذشته و و و
دستشو گذاشت رو گردنم برای چند ثانیه داشتم خفه میشدم، پسرم داشت نگاه میکرد بگردم، با پا هلش دادم عقب، جای انگشتاش رو گردنم بود میلرزیدم از ترس
پسرم با گریه و هق هق گفت مامان دیگه اینجا نمون برو، بابا جون دپستت داره برو خودتو نجات بده
وای خدا حالم خوب بود اینا چی بود یادم اومد اشکام اشکام
رفتم اتاق پسرم کول پشتی شو برداشتم و لپ تاپم و چند تا کتاب و یکم لباس جمع کردم که برم 17سال ازدواج کردم اولین دفعه بود گفتم میرم و همیشه به این باور بودم زن یه بار میذاره میره اونم برای بار اخره
پسرم گریه میکرد بغلش کردم گفتم قوی باش میام پیشت مواظب خودت باش
شلوار جینم پوشیدم جوراب و شالم سر کردم و در اتاق بستم، همسرم کوله رو گرفت گف بمون، الان عصبانی هستی گفتم ساکت تو حرف نزن صبرم تموم شد
نیم ساعت نشستم بعد نیم ساعت گفتم عصبانی نیستم میخوام برم، دوباره کوله مو گرفت گف بمون خراب نکن زندگیمونو و یک ساعت حرف های اونو و گریه های پسرم و من موندم
تا 48روز منو پسرم تو اتاقی خوابیدیم که درشو قفل میکردیم شبا اونم از ترس اینکه من نرم چند شب بغلم میخوابید
بعدش رفتیم شمال سفری که منو پسرم ساکت ساکت ساکت بودیم و چند دقیقه ای یه دفعه گریمون میگرفت مثل شبای قبل
بی حس به زندگی