میرفت و آرام پشت سرش را نگاه میکرد
دوست داشت که چیزی جا گذاشته باشد تا بتواند به بهانه ی آن برگردد
مثلا لنگه جورابی، چیزی
او دلش را در آن خانه جا گذاشته بود
اما دل را جا گذاشتن بهانه ی محکمی برای بازگشتن نبود،
بمیرم برای دلش که اندازه ی یک لنگه جوراب دلیل محکمی برای نرفتنش نبود....
و چه تلخ که هرگز جای خالی اش حس نشد..