در سن ۳۰ سالگی که سن به شدت عجیبی هست جهان برام پشیزی نمی ارزه
الان بگن بهم تمام ثروث دنیا مال توعه برام مهم نیست خوش حالم نمیکنه
یا در خونه بهترین و غذایی که دوست دارم درست کنن اصلا خوشحالم نمیکنه
یه زمانی فوتبال جنوا در لیگ ایتالیا میدیدم
الان به زور فینال ها نگاه میکنمم یا مگه بازی پرسپولیس باشه ضربان قلبم دیگه بالا و پایین نمیشه بادیدن فوتبال
یا بهترین هدیه جهان بهم بدن باز خوشحالم نمیکنه
احساس میکنم که حد اخر همه چی رو رسیدم و درک کردم
یا بگن گنج قارون ماله توعه خوشحالم نمیکنه
افسرده نیستم اصلاااااااا
پس وقتش رسیده برم در اخرت و جهان دیگر تجربه کنم