بچهها، میخوام یه چیزی رو باهاتون در میون بذارم و واقعاً دوست دارم بدونم شما هم چنین حسی رو تجربه میکنید یا نه.
من وقتی میبینم کسی با پدر و مادرش رابطه خوبی داره، یا حتی اگر رابطهشون خیلی خوب هم نباشه، اما میتونن درباره اتفاقات روزمره با هم حرف بزنن، از هم کمک بگیرن و توی موقعیتهای مختلف هوای همدیگه رو داشته باشن، بهشدت دلم میگیره.
گاهی حتی دیدن سادهترین محبتهای بین والدین و فرزندان هم من رو به هم میریزه. مثلاً وقتی میبینم پدری برای فرزندش دو تکه لباس میخره، یا مادری متوجه بیاحترامی کسی به فرزندش میشه، ناراحت میشه و ازش دفاع میکنه؛ چیزهایی که شاید برای خیلیها کاملاً عادی و پیشپاافتاده باشن، اما دیدنشون برای من پر از بغض و غمه.
نمیدونم چرا، اما این صحنههای ساده گاهی چنان روی من تأثیر میذارن که ساعتها و حتی روزها نمیتونم حالم رو خوب کنم. الان دو روزه که با دیدن و فکر کردن به همین چیزها گریه میکنم.
شاید چیزی که بیشتر از همه ناراحتم میکنه اینه که میبینم بعضیها حتی در سادهترین شکل ممکن، حمایت و توجه والدینشون رو تجربه میکنن؛ چیزهایی که شاید من همیشه دلم میخواسته تجربهشون کنم.
میخوام بدونم آیا شما هم چنین حسی دارید؟
آیا شما هم وقتی محبتهای ساده بین پدر و مادرها و فرزندانشون رو میبینید، دلتون میگیره؟
آیا کسی این شرایط رو تجربه کرده که رابطه خوبی با والدینش نداشته باشه و دیدن رابطههای معمولی و حتی ساده دیگران با خانوادهشون براش دردناک باشه؟
دوست دارم بدونم شما چه رابطهای با پدر و مادرتون دارید. ازشون رضایت دارید؟ احساس میکنید همیشه حامی و پناهتون بودن؟
واقعاً دلم میخواد تجربههای واقعیتون رو بخونم. شاید فهمیدن اینکه آدمهای دیگهای هم چنین احساسی رو تجربه میکنن، کمی از این تنهایی کم کنه.