شما این جریان رو معجزه تعبیر میکنید یا تاوان اشتباه !
ی دختری با کلی سختی و مسئولیت آرزوش باشه پسری که میخواد بیاد خواستگاریش ، ارتباطی هم با هم ندارن ولی ارزوشه اون پسر بیاد خواستگاریش ولی فک میکنه هیچوقت اون پسر خواستگاریش نمیاد و فراموش میکنه .
خلاصه خیلی اتفاقی با پسرعموی همون پسر آشنا میشه به قصد ازدواج ، بخاطر شرایط بدش میگ ازدواج کنم ( توی دیت متاسفانه ی سری اتفاقات بینشون رخ میده از روی سادگی و اعتماد بعد از اینکه پسره قصد تجاوز داره دختره متوجه میشه و اجازه نمیده) و بعد هم بهش پیام میده که همچین آدمی نیست و دنبال رابطه های بی هدف نیست و اگه اجازه ب.وس و ب.غل داده فک کرده واقعا برای ازدواج میخوادش و میگ اهل این چیزا نیست که پسره هم بهونه جور میکنه بعد از چند روز و میگ شرایط ازدواج دیگ ندارع و از دختره میخواد فقط دوست بمونن که دختره هم قبول نمیکنه و کات میکنن. دختره توبه میکنه و بعد از دوماه همون پسری که دختره ارزوش بود میاد خواستگاریش .
اما دختره نمیتونه به خواستگارش بخاطر آبروش از اون ماجرا چیزی بگه ، و دختره ازدواج میکنه و از قضا خوشبخت میشه .
اما همیشه حال خودش ( یعنی حال خودم) بده و احساس میکنه این ازدواجش تاوانه
از نظر شما معجزه ست یا تاوان