بعضی وقتا خیلی عصبانی میشم که چرا بابام پولدار نبوده و از بچگی تو فقر بزرگ شدم
ناراحت میشم چرا شوهرم پول نداره و باید سختی بکشم
اما بعضی وقتا با خودم میگم شاید تقصیر اونا نیست
اونا بلد نبودن، نمیدونستن، سوادشو نداشتن، علمشو نداشتن، تجربه شو نداشتن، فرصت براشون فراهم نشد و ....
شاید اگه منم جای اونا بودم، همین وضعیت رو داشتم
استان ما طوریه که فرصت های شغلی خیلی کمی توش وجود داره ، درامد ها خیلی کمه و اکثر کسایی که میخوان برن سرکار، مهاجرت میکنن به شهر های بزرگ یا تهران
ولی با اینحال، بازم خوش به حال اونایی که پدر بزرگ و مادربزرگ های باسواد و دنیا دیده ای داشتن که بچه هاشونو بفرستن سراغ درس خوندن یا کار درست و حسابی ....
کسایی که بخاطر آگاهی و سواد پدربزرگ مادربزرگاشون، پدرمادراشون شغل خوبی دارن و اونا الان توی رفاهن .....
پدربزرگ مادربزرگ من که توی روستاهای دورافتاده زندگی میکردن و جلوش پیشرفت پدر و مادرم رو گرفتن و اونارو فرستادن کلفتی و کارگری
و پدر و مادرم با همون طرز فکر عقب افتاده صاحب بچه شدن و همون طرز فکر رو با خودشون حمل کردن و ما رو عقب انداختن از زندگی
نمیگم همه چی تقصیر اوناست
ولی خانواده باسواد و پولدار میتونه آدمو خیلی تو زندگی جلو بندازه
توی این دنیای ارباب رعیتی، چرا ما باید رعیت زاده باشیم؟ :)