هرکی ی شرایط کاری ای داره.بعضیا ام مجبورن تا کمرتو لجن باشن از صب تاشب یعضیا ام واسه ی لقمه نون زیره مریضارو تمیز میکنن و از کمردرد میمیرن و شیفتای طولانی و اجباری دارن ولی این دلیل نمیشه بیان بگن فلان شغل خیلی پرتوقع و فلانه چون کاره من از کاره اون سخت تره.این ی نکته
نکته ی دوم اینه ک ماداریم اموزشو پرورش بچه هامونو دست این ادما میسپاریم.کسی ک ماهی یه تومن درامد داره بعد از کسریا و تو این گرونی و شرایط جامعه احتمالا خونه ای ام نداره یا به سختیو هشتاد تا وام خونه جور کرده ایا میتونه ادمه مناسبی واسه تربیت بچه ها باشه؟کسی که اونقدر درگیره مشکلات خودشه وقتی داره و اعصابی داره ک بذاره واس بچه های من و شما؟بنظرم باید معلما از هر نظری تامین شن.اگه میخوایم جامعه ی سالمی داشته باشیم باید معلمای سالمی داشته باشیم که فکرو دغدغشون نون شبشون و نیازایی اولیه ی زندگیشون نیست..ادمایی ک وقت دارم فکر کنن و انرژی دارن ترببیت کنن از روش صحیح