اگر به بلوغ روانی رسیده باشی:
میپذیری زمانی که گذشته بخشی از زندگیت بوده که دیگه قابل تغییر نیست، پس خودتو از افسوس ها و ای کاش ها رها میکنی
میپذیری همیشه درک و تفسیرت از اتفاق ها و رفتار دیگران درست نیست
میپذیری که افکار و احساساتت قابل تغییره و خودت رو محکوم به درد کشیدن نمیکنی
میپذیری ضعفها و حساسیتهایی داری که باید ازشون مراقبت کنی تا بتونی رشد کنی
و میپذیری برای رسیدن به آرامش اول باید روی خودت کار کنی، بعد روی دیگران
