گمانم آدمیزاد فقط یکبار در زندگی
میتواند چیزی را از عمیقترین جای دلش بخواهد؛
آنقدر که خواستنش دیگر شبیه آرزو نباشد،
شبیه بخشی از وجودش باشد.
آنقدر که آیندهاش را با رسیدن به آن تصور کند
و
تکههایی از قلبش را،
بیآنکه بفهمد، به آن گره بزند.
آدم شاید بعد از نرسیدن،
دوباره عاشق شود، دوباره آرزو کند،
حتی دوباره برای چیزی بجنگد؛
اما دیگر هیچکدام شبیه قبل نیست.
چون یکبار که تمام وجودت را
پای خواستهای گذاشته باشی
و دست خالی برگشته باشی،
چیزی درونت برای همیشه تغییر میکند.
نه لزوماً اینکه دیگر نتوانی بخواهی،
بلکه یاد میگیری بخشی از خودت را
از خواستههایت پس بگیری؛
مبادا دوباره همانقدر که امیدوار بودی،
فرو بریزی.
روان آدمیزاد بعد از بعضی نرسیدنها،
دیگر مثل قبل به امید اعتماد نمیکند.
یک جایی از قلبش همیشه مراقب است،
حتی وقتی دوباره عاشق میشود،
حتی وقتی دوباره رؤیایی در سر دارد ...
