هنوزم زنده ام اما دلم شوق سفر دارد
تنم در خانه می ماند دلم میل خطر دارد
جوانی رفت و من مانده ام میان حسرت فردا
چه سود از زندگی وقتی هزاران درد سر دارد؟
تمام آرزو هایم یکی یکی به خاک افتاد
ببین این باغ ویران هم چه پاییز دگر دارد
نه رویایی برایم مانده نه شوقی سوی فرداها
کسی که از امید افتاد مگر چیزی دگر دارد؟
به هر سو رو کنم دیوار بن بست است در چشمم
چرا این زندگی هروز یک زخم دگر دارد؟
اگر روزی مرا دیدی میان خنده و اندوه
بدان که چهره من هم یک بغض دگر دارد
رستمی
