پارت 118
لباسی پوشیدم و از اتاق اومدم بیرون سالن ویلا خلوت بود کسی نبود هنوز خواب بودن
راستش دلم برای سپهر میسوخت
هم من هم خودش چقد زندگیمون تباه شد!
سپهر عاشق ینفر دیگه بود
منم منم تو بچگی یه حس هایی به پسر عموم داشتم!
پسر عمویی که الان هیچ خبری ازش نیست!
چای ساز رو زدم و میز صبحانه رو چیدم
سپهر اومد و باهم صبحانه خوردیم
کم کم بقیه ام بیدار شدن و اومدن
سپهر پارسا رو به سارا سپرد و بهش گفت من و بهار میریم یکم پیاده روی
سارا ام قبول کرد من و سپهر باهم رفتیم بیرون
تو حیاط ویلا قدم میزدیم قدم تا شونه های سپهرم نبود
یهو نمیدونم چرا یاد میترا افتادم
همونجور داشتم با سپهر قدم میزدم بهش گفتم بهار: سپهر؟ / ها/ دوباره گفتم : سپهر؟ / ای بابا بله / برگشتم طرفش و دوباره گفتم سپهر
که برخلاف انتظارم که بگه زهرمار
گفت جانم
چقد جانم گفتنش قشنگ بود چقد وقتی ازم حمایت میکرد قشنگ تر میشد
ولی یهو نامردی نکردم و گفتم : چخبر از میترا؟ / چپ چپی نگام کرد و گفت : سلام داره خدمتتون / سلامت باشن /
سپهر فهمید قصد اذیت کردنشو دارم و میخوام تیکه بهش بپرونم گفت بریم داخل منم چون نگران بودم پارسا گریه کنه قبول کردم و رفتیم داخل