پارت 117
فردا صبح از خواب بیدار شدم
سپهر و پارسا خواب بودن
پتو رو روشون دادم و خودمم رو تخت دراز کشیده بودم
فکر دیشب مدام اذیتم میکرد
فکر حرفاشون اذیتم میکرد
وقتی زن عمو سپهر اون حرف رو دیشب گفت تنم یخ بسته بود
من میترسیدم اینا پارسا رو ازم بگیرن
من میترسم من میترسم پارسا رو ازم بگیرن...
اینقدر خونه شلوغ شده بود که اسماشون رو یادم رفته بود
تو ذهنم اسم هاشون رو مرور کردم
اسم مادر سپهر ثمین بود اسم پدر سپهر محمد بود اسم دختر عمو سپهر نفس بود اسم پسر عموش حسام بود
اسم عموی سپهر رضا بود و اسم زن عموش نجمه!
دوباره با فکر زن عموش چشام اشکی شد و نفسم تنگ شد حس ترس عجیبی نسبت به این زن داشتم! میدیدمش احساس خفگی بهم دست میداد
چرخیدم طرف سپهر که دیدم با چشم باز داره نگام میکنه هینی کشیدم و گفتم : ترسیدم سپهر! / به چی فکر میکردی؟ / هیچی / پس چرا اینقدر صدات زدم متوجه نشدی / به چیز خاصی فکر نمیکردم / چشات چرا اینجوریه؟ / چجوریه؟ / مدام اشکت تو مشکته / نخیرم / چرا هستی / هیچی نگفتم و دلخور نگاهش کردم که دستشو دور کمرم حلقه کرد و گفت : خب نگفتی / چیو / اینکه چرا داشتی گریه میکردی / مهم نیست / بگو حالا / مهم نیست سپهر ولم کن / و دستشو پس زدم و از حصار دستش اومدم بیرون
رو تخت نشستم و داشتم موهامو میبستم که گفت : خوش ندارم کسی چیزی بهت بگه / با این حرفش قلبم تند تند میزد
خوشحال شده بودم و نیمچه لبخندی رو لبم نشست خداروشکر پشتم بهش بود و منو نمیدید مگرنه آبروم میرفت
بعد اینکه موهامو بستم برگشتم نگاش کردم و گفتم :کسی چیزی نگفته! /