ما ادما تو موقعیتایی که نفسمون از جای گرم درمیاد
سختی و رنج و درد دیگران رو نکشیدیم
شعار میدیم یا قاضی میشیم قضاوت میکنیم
در حالی که میبینیم اگه خودمون جای اون ادم تو اون موقعیت و شرایط بودیم حتی شاید بدتر از اون ادم میشدیم یا واکنش شدیدتری داشتیم
ولی هنور اب ندیدیم و تو موقعیت و شرایط بروز و اظهار واکنش قرار نگرفتیم وگرنه شناگرهای ماهری هستیم
به وقتش
میگن به یک قاتل گفتن چرا قتل کردی؟ و همچین جنایت فجیعی انجام دادی؟ میگه تفاوتش تو موقعیت و خانوادمونه ، اگه تو ، داخل خانواده من و شرایط و موقعیت من بزرگ شده بودی و من داخل خانواده تو ، الان جامون برعکس بود
و من انگشتم رو سمت تو میگرفتم و سرزنشت میکردم، هرچی میخواستم بهت میگفتم!!
طرف اومده از مادرش که یک عالمه اختلال روانی و مشکلات داره و از بچگی زجرش داده ، پست گذاشته، صحبت میکنه،
اونوقت اون نازی خانم که تو خانواده تو همه شرایط ملکه بوده و نگفتن بالای چشمت ابروعه ، بهش احترام گذاشتن ، پدرو مادرش تکیه گاهش بودن و به فکرش بودن،با محبت بزرگش کردن ،بهش میپره و میتوپه و توهین میکنه فحش میده و میگه که ادم در مورد مادرش اینطوری صحبت نمیکنه
یک وقتی چرخ روزگار یک جوری میچرخه ،که از اون بالا و موقعیت خوش خوشانت که قاضی میشی و سخنرانی میکنی، تلپی یهو میفتی پایین و تو موقعیت بقیه قرار میگیری، درد و رنجشون رو میکشی، اونوقت میفهمی که بقیه رو نباید قضاوت نکنی
