اگه واقعاً کسی رو دوست داشته باشی، باید بلد باشی صبر کنی.
عشق یعنی عجله نکردن. یعنی مدام توقع نداشتن و زور نزدن که همهچیز دقیقاً همونجوری که تو میخوای پیش بره.
گاهی آدمی که دوستش داری، به زمان احتیاج داره؛ زمان برای خوب شدن، برای رشد کردن، یا حتی برای اینکه دوباره خودش رو پیدا کنه.
و اگه عشقت واقعی باشه، این فضا رو بهش میدی؛ بدون اینکه با عذاب وجدان یا فشار، مجبورش کنی زودتر برگرده.
صبر کردن هم به این معنی نیست که زندگیت رو متوقف کنی و فقط منتظر بمونی. یعنی با وجود همه فاصلهها، سکوتها و گذر زمان، هنوز به اون ارتباط ایمان داشته باشی.
عشقی که واقعاً قسمت تو باشه، گم نمیشه. وقتی هر دو قلب آماده باشن، دوباره راهش رو به سمتت پیدا میکنه. ❤
