ميرزاقاسم بن عبدالطلب مردي بود صبورپيشه و طلبكارانديشه. بيستسال بود تا وي از اداره منچولباف طلب داشت و هر روز پي وصول آن ميدويد.
او را گفتند: اي قاسم! بازگوي تا چه ديدي و چه شنيدي در اين بيستسال که طلب خويش ميجستي؟
گفت: چه گويم که چه ديدم و چه شنيدم؟ و گفت: روزي در اتاق کارگزيني نشسته بودم و شنيدم که گفتند: نميشود.
کارشناسي حاضر بود. گفت: کاري بکنم که بشود. من غرض وي از آن صحبت ندانستم.
اما چون چندي بگذشت، ديدم که يک برگه جديد چاپ کردند و گفتند: اول فرم الف-۱۲ را پر کنيد، بعد ب-۷، بعد پيوست جيم و دال و هاء... و نيز يک نامه از رئيس قبلي که ديگر نيست.
ديگر روز، هم در آن اتاق نشسته بودم. شنيدم که گفتند: نميشود.
حسابداري حاضر بود. گفت: کاري بکنم که بشود. روز ديگر ديدم که گفتند بودجه امسال تمام شده، سال بعد بياييد. سال بعد که رفتم گفتند هنوز تصويب نشده. سال بعدتر گفتند رديف بودجهاش عوض شده.
ديگر روز در همان راهرو، گفتند: نميشود.
مسئولي از حراست بود. گفت: کاري بکنم که بشود. و از آن پس هر بار که رفتم، گفتند: اول استعلام امنيتي، بعد گواهي عدم سوءپيشينه جديد، بعد تأييديه پزشکي که هنوز زندهاي، بعد امضاي پنج نفر ديگر که بازنشسته شدهاند.
و ديگر روز شنيدم که: نميشود.
و نامه را به کميسيون فرستادند و از کميسيون به شورا و از شورا به هيئت و از هيئت به کارگروه و از کارگروه به بايگاني راکد.
و هر بار که نزديک ميشدم، يک بخشنامه جديد ميآمد و يک امضاي تازه لازم ميشد و يک استعلام کهنه باطل ميگشت و يک مسئول تازه ميآمد که ميگفت: من از اين موضوع بيخبرم، پرونده را از اول ببينم...
و همو گويد: بيستسال در اين کار بودم و همواره ميشنيدم که نميشود و ميديدم که ميشود و حالي پس از آن همه سال هيچ ندانستم که بالاخره طلبم را دادند يا ندادند؟!
