🙂🙂

من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!