حس میکنم خیلی حساس شدم و با کوچیکترین اشتباه ادما رو حذف میکنم از ذهنم و زندگیم میدونم شاید برای خیلیاتون مسخره بیاد ولی اگه از نظرتون مسخره نیست نظرتون رو بگید من خواهر بزرگترم و کلا مسئولیت پذیر ترم نسبت به خونمون و خانوادم کمکی باشه بیشتر رو من حساب میکنن و خواهرم خیلی کمتر منو خواهرم سه سال و خورده ای اختلاف سنی داریم
حتی شده من تو کار بنایی های بیرونم کمک پدرم بکنم
داداش کوچیکم داخل درساش کمکش میکنم وقتی وقت داشته باشم هیچکدوم اینا رو خواهرم انجام نمیده
دیروز میخواستیم برین پیکنیک بعد پدرم بهش گفت یچیزی با خودت برداری پس بعد برگشت گفت این مگه برده این منظورش من بودم
اون لحظه ساکت شدم هیچی نگفتم
ولی واقعا بعد بهش فکر کردم بهم برخورد و پشیمون شدم اون لحظه چیزی نگفتم اولا اصلا خوشم نمیاد کسی بهم بگه (این )دوما چطور مواقعی که من کمک میکنم به چشمش نمیاد الان واسه این موضوع به چشمش اومد
از اون موقع ارتباطم باهاش دوباره سرد شد چون قبلش هم سر موضوعاتی ارتباطمون سرد بود
