مادرِجان
میخوام از یه گوشه از مهربونی خدا بگم کسی ک با بودنش زندگی رو سرشار از آرامش و زیبایی میکنه کسی که قلب نیست اما وجودش مهم تر از قلبه .
من قبلنا فکر میکردم که من توی کارای خونه کمک که نه ،فکر میکردم تمام کارای خونه با منه و مامانم چقدر کار نمیکنه و همیشه احساس خستگی میکردم
کاری ام اگر انجام میدادم با هزار منت و تمنا بود
اما الان که مادرم در بستر بیماری به سر میبره ،و تمام کارای خونه واقعا تمام تمامشون با منه فهمیدم که قبلنا کارای که من میکردم اندازه یه مگس همون مگس کوچیکا هست در مقابل دنیایی به این بزرگی بوده و چقدر من هیچ کاری نمیکردم
وای از غذا پختن بگم ظهر غذا میپزی میبینی داره به شب نزدیک میشه و از همه سختر بد غذا بودن داداشمه و
البته من ، اینکه بعد هر غذا باید کلی ظرف شسته بشه و کل کار های خونه
که بخوام از تک تک شون بگم یه طومار میشه .
چیزی ک منو اذیت میکنه اینکه مامانم در مقابل کوچک ترین کاری ک میکنم کلی تشکر میکنه و قربون صدقه ام میره ،کارهای ک من بدون هیچ تشکر وحتی وظیفه مادرم میدیدم🥲
من این مدت به این نتیجه رسیدم که سخت ترین کار دنیا بعد معدن خونه دار بودن هستش
با اینکه من 20سالمه و بقول مامانم هم سنتهای من دیگه خودشون بچه دارن(صرفا شوهر کردن نیست منظورش بزرگ بودن منه)
اما من فهمیدم من توانایی و آمادگی اینو ندارم تویه خونه ای ک مادرم نیست خونه داری کنم.
خلاصه امیدوارم زودتر مامانم خوب بشه وگرنه من از خستگی تموم میشم
و در آخر امیدارمم تمام مادر های روی کره زمین حتی به غیر انسان
جانوران و حیوانات تمامشون سایه مادر شون بالا سر بچهاشون باشه و کسانی که مادرشون رفته پیش خدا با تمام وجود از خدا براشون صبر و قدرت خواستارم.
