سلام به همگی. دلم خیلی پره و واقعاً نمیدونم از کجا شروع کنم. فقط میخوام یکم درد دل کنم و نظر آدمهایی رو بشنوم که شاید شرایط مشابه من رو تجربه کردن.
من دختری ۲۴ سالهام و یک دختر کوچولو دارم. زندگی من از همون اول پر از سختی بوده. یک بار ازدواج کردم، بعد از خیانتها و مشکلات زیاد از همسرم جدا شدم. دوری از دخترم همیشه بزرگترین درد زندگی من بوده.
بعد از حدود چهار سال دوباره به همون زندگی برگشتم، با این امید که شاید این بار همهچیز درست بشه. اما متأسفانه دوباره با دعوا، بیاحترامی، تحقیر، بدقولی و حتی کتک خوردن روبهرو شدم.
بارها خودم رو سرزنش کردم. با خودم گفتم شاید من مقصر بودم، شاید باید بیشتر صبر میکردم، شاید اگر بعضی روزها سکوت میکردم زندگیام خراب نمیشد.
اما بالاخره از اون خونه بیرون اومدم.
از طرفی دلتنگ دخترمم، از طرفی داغ از دست دادن پدر و مادرم رو هم تحمل میکنم. پدر و مادرم دیگه نیستن که پناه من باشن و همین تنهایی رو برام چند برابر کرده.
الان بین حسرت گذشته، ترس از آینده، عذاب وجدان و دلتنگی گیر کردم. بعضی وقتها با خودم میگم کاش تصمیمهای عجولانه نمیگرفتم، کاش کمی بیشتر فکر میکردم، شاید الان کنار دخترم بودم.
نه دنبال ترحمم، نه میخوام کسی قضاوتم کنه. فقط دلم میخواد بدونم کسی بوده که از دل این همه سختی دوباره خودش رو ساخته باشه؟
چطور میشه با این همه حسرت و دلتنگی ادامه داد؟ ❤️
