نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد
کو حریفی که کِشد ساغرِ نوشین ز منِ
زار و بیچاره که هجران سر و سودا ببرد
من به تنگ آمدم از شهر و در و دیوارِ غریب
کی مرا بوی خوشِ یار به صحرا ببرد
باغبانا ز خزان بیخبرت میبینم
آه از آن روز که یادت گلِ رعنا ببرد
از درِ خلوتِ سلطانِ ازل تا ملکوت
کیست آنکس که مرا تا برِ مولا ببرد؟