نگذرین

امروز همکارم میگفت

بچه که بودم با همکلاسی ام همسایه بودیم چه قدر دلم میخواست برم خونه شون با هم درس بخونیم بازی کنیم

حتی مادر همکلاسی ام اومد از مادر من خواهش کرد که بذار بیاد دخترت خونه ما با دختر من درس بخونن

من که پسر ندارم شوهرمم ۹ شب میاد خونه

اینا دوستن ۲ ساعت با هم باشن دو تا دختر

همکارم میگفت مادر من اصلا نذاشت برم

.

خلاصه همکارم میگه منع شدم از هر رفت و آمدی با دوستام

.

بعد چند الان یه بار اومدم از مادرم بپرسم

میخوام برا فلانی پیام بفرستم نظرت چیه

یهو مادرم گفت وای ولم کن همین کارا رو کردی هیچ رفیقی نداری

همکارم میگه خیلی دلم شکست

تمام عمر مادرم منع کرد منو که با کسی دوست نباشم

تهش تقصیر خودم شد باعث نبودم مقصر شدم

.

خلاصه این رو اینجا نوشتم بدونید از خواسته هاتون دست بکشید بدونید آخرش مقصر میشین

هیچ کسی مسئول نیست شما رو به آرزوهاتون برسونه

مانع شدن رو وظیفه خودشون میدونن

نرسیدن کاملا تقصیر شماست