امشب تو ارتفاع داشتم به این فکر میکردم که درست بعد از سال اول کنکورم، دیگه نتونستم به رتبهٔ کسی اعتماد کنم؛ چون مطمئن نیستم حاصل زحمات خودش باشه.
رسیدن قشنگه. وقتی راهش سخت باشه، خفن و غرورآمیز هم هست؛ اما وقتی مثل من تمام تلاشتو کردی و دیدی رسیدن واسه یه عده مفتی شده، پولی شده، سهمیه ای شده،
میدونی که حتی اگه برسی به خط پایان، هی خط پایانو از زیر پات میکشن و پهن میکنن زیر تن اونی که تمام مدت دراز کشیده بود. با این همه، دیگه سخت نمیگیرم به خودم؛ خوشحالم که حداقل یه مدتی جنگیدم.
بزرگ شدم دیگه
حالا دیگه با شنیدن اینکه بهم بگن « هیچی نشدی» گریه نمیکنم ،
تهش میام میشینم تو این ارتفاع، زل میزنم به خط افق و میبینم از اینجا همه چی چقدر کوچیکه؛ حتی حرفایی که یه روز فکر میکردم قراره نابودم کنن.
پ.ن :خوش به حالت اگه مشکل جدی توی سلامتیت نداری ، خوش به حالت اگه میدونی از زندگی چی میخوای
حالا اگه چند روز دیگه نتیجه کنکورتم همونی شد که میخواستی ، خیلی برات خوشحالم 🤍
