یکی از تلخترین چیزهایی که توی جامعه عادی شده اینه که وقتی برای یک زن اتفاق بدی میافته بعضیا قبل از اینکه از متجاوز آزارگر یا مجرم سوال بپرسن از خود زن بازجویی میکنن-_-
کجا بودی؟
چرا تنها رفته بودی؟
چرا اون ساعت بیرون بودی؟
چرا جوابش رو دادی؟
چرا سوار اون ماشین شدی؟
چرا بهش اعتماد کردی؟
چرا اون لباس رو پوشیده بودی؟
انگار به محض اینکه یه زن قربانی میشه یه عده پرونده رو از روی متهم برمیدارن و میذارن روی میز قربانی
و چیزی که آزاردهنده تره اینه که خیلی از این سوالها اصلا دنبال حقیقت نیستن
دنبال پیدا کردن سهم تقصیر زن هستن
انگار بعضیا نمیتونن بپذیرن که مسئول اصلی آزار، کسیه که آزار داده
نه کسی که مورد آزار قرار گرفته
فرض کن یه نفر گوشی موبایلش دزدیده بشه
هیچکس نمیگه
خب چرا اون خیابون رفتی؟
چرا اون ساعت بیرون بودی؟
چرا گوشی همراهت بود؟
همه میپرسن
دزد کی بوده؟
اما همین که پای آزار و خشونت علیه زنها وسط میادد تمرکز از روی مجرم برداشته میشه و میره روی رفتار قربانی
در حالی که هیچ لباسی هیچ ساعتی از شبانه روز هیچ خیابونی هیچ لبخندی و هیچ جواب دادنی به کسی مجوز آزار دادن نمیده
هیچکدوم
و اتفاقا یکی از دلایلی که خیلی از قربانیا سکوت میکنن همین ترسه
ترس از اینکه به جای همدلی محاکمه بشن
ترس از اینکه به جای حمایت متهم بشن
ترس از اینکه مجبور بشن ثابت کنن چرا قربانی شدن
در حالی که سوال اصلی از روز اول باید این باشه
چرا یک نفر تصمیم گرفت به دیگری آسیب بزنه؟
نه اینکه
قربانی چه کاری کرد که قربانی شد؟
چون تا وقتی اولین واکنش ما بعد از شنیدن یک آزار بررسی رفتار قربانی باشه داریم ناخواسته به آدمها یاد میدیم که مورد قضاوت قرار گرفت گاهی از خودِ آسیب هم ترسناکتره
و هیچ جامعهای با سرزنش قربانی جای امنتری برای قربانیا نمیشه
فقط جای راحتتری برای مجرمها میشه
