متن زیر به قلم نویسنده ای ناشناس است .
راننده سرت داد میزنه. تو بهتر بلدی داد بزنی ولی سکوت میکنی چون میترسی. ترست اون لحظه اشک شد، بعدا پتک میشه. فرود میاد روی سرشون./ پسر مزخرفی با ماشین چندمیلیاردی رد میشه، جووووون بلندی میگه و مغزهای زشتِ توی خیابون ظاهرت رو برانداز میکنن. میخوای به همون بلندی عربده بزنی و قبل از اینکه دور بشه فحش درخوری نثارش کنی ولی سکوت میکنی چون همین الانم تو مقصر تربیت نشدن اونی. سکوتت اون لحظه عقده شد ولی بعدا خشم میشه./ از صبح سگدو زدی، تموم مدت یا باید درس میخوندی یا سرکار بودی، دلت میخواد موقع برگشت توی بارون قدم بزنی، ماشین کنارت آروم میاد، قلبت تندتر میزنه. یکی از جفتت رد میشه؛ سرش با قدمهای تو میچرخه، وقتی درست موازی تنت شد میایسته؛ قلبت میریزه و از بارونی که عاشقش بودی متنفر میشی./ با بیمار حرف میزنم، تمام مدت چشمهای هیزش مشغول سوراخ کردن دیواره پشتی جمجمهم بود. دستش رو میگیرم که معاینه کنم، دستش رو روی پام میذاره. میام بیرون و میگم دیگه اینو نمیبینم. کارفرمای پول پرستم میگه منظوری نداشته و من مجبورم کارم رو ادامه بدم./ پسرک انگشت کوچیکه ی من هم نیست، چندبرابر خودش و اجدادش درس خوندم و احتمالا ۷-۸ سالی ازش بزرگترم ولی چندین برابر من اعتماد به نفس داره و موقع رد شدن با صدای خروسکی متلک بارم میکنه. وقتی بهش میگم خفه شو میخنده./ میتونم اونقدر بنویسم که طومار شه. روزمره شده و عادی. برای همینه که میگه: عادیه و ممکنه برای همه پیش بیاد! راست میگه. خوی حیوانی عادی شده. مثل پِت خونگی عقیم نشده که فصل جفتگیری به هیچ جنبنده ای رحم نمیکنه. نمیخوام با این خشم بمیرم. نمیدونم کِی. ولی پتک میشه. به سرتون فرود میاد!
