فقر، فقط خالی بودن سفره نیست؛ فقر، سایه سنگینی است که روی شانههای خسته میافتد، جایی که آرزوها در نطفه خفه میشوند و دستهای پینهبسته، شرمندهی نگاه معصومانهی یک کودک میمانند.
فقر، سکوت تلخ پدری است که پشت پنجرهای رو به دنیای رنگارنگ ایستاده، اما جیبهایش خالی از توانستند است. صدایی که در هیچ آماری ثبت نمیشود، در هیچ جشنی شنیده نمیشود؛ صدای شکستن آرامِ غرورِ آدمهایی است که تمام عمر دویدهاند تا فقط زنده بمانند، نه اینکه زندگی کنند.
فقر، حسرتِ خریدن یک جفت کفش نو برای روز اول مدرسه نیست؛ فقر، اضطرابِ فردایی است که معلوم نیست از کدام دریچه، دردِ تازهای وارد شود. فقر، آن لحظهای است که انسان، تمام داراییاش را در قبالِ یک تکه نان معامله میکند و باز هم حس میکند چیزی از وجودش کم شده است...
اما در میان این همه تاریکی، سنگینترین دردِ فقر این است که گاهی، لبخند را از روی لبها و امید را از دلها میدزدد و آدمها را پیش از آنکه پیر شوند، از درون فرومیپاشد.
😭😭
