یادش بخیر تا هجده سالگی من واقعا تصورم درمورد خودم این بود که زشتم. مادرم بهم میگفت زشتی. خانواده و میگفتن زشتی و من واقعا فکر میکردم زشتم و بخاطرش عذاب میکشیدم. بعد که از اون رفتم بیرون رفتم دانشگاه من کم کم متوجه شدم که من در واقع خوشگل بودم . یعنی من بجز خانواده م اصلا هیچکسی رو ندیدم که به من بگه زشتی . و من تازه فهمیدم که من هیچوقت اصلا زشت نبودم