داستان میگم ها انشا باشه یجور دیگه میشه
یکی از روزهای زیبای پاییز بود. علی صبح زود از خواب بیدار شد و به پنجره رفت. آسمان پر از ابرهای خاکستری شده بود. باد آرامی میوزید و برگ های زرد و نارنجی درختان را به این طرف و آن طرف میبرد.
ناگهان قطره های باران شروع به باریدن کردند. علی با خوشحالی گفت: «مامان! باران آمد! چقدر دلم برای صدای باران تنگ شده بود.»
او کنار پنجره نشست و به قطرههایی که روی شیشه میلغزیدند نگاه کرد. کمی بعد، چتر رنگارنگش را برداشت و همراه مادر به حیاط رفت.
در حیاط، گل های تشنه سرهایشان را بالا آورده بودند و از باران لذت میبردند. درخت سیب هم شادابتر شده بود. علی یک گنجشک کوچک دید که زیر شاخه های درخت پناه گرفته بود. او کمی دانه برای گنجشک ریخت و با مهربانی گفت: «نترس دوست کوچولو، باران به زودی بند میآید.»
بعد از مدتی باران آرام شد و ابرها کنار رفتند. خورشید از پشت ابرها بیرون آمد و یک رنگین کمان زیبا در آسمان دیده شد.
علی با خوشحالی مادرش را صدا زد و گفت: «مامان! نگاه کن، چه رنگین کمان قشنگی!»
مادر لبخند زد و گفت: «باران یکی از نعمت های بزرگ خداوند است. باران به زمین، گیاهان، حیوانات و انسان ها زندگی میبخشد.»
علی با خودش قول داد که همیشه در مصرف آب صرفهجویی کند و قدر این نعمت زیبا را بداند.
باران نعمت بزرگی است. آب مایه زندگی است و ما باید از آن مراقبت کنیم.