من کلا ظاهرم خیلی گارد داره تو دنیای واقعی
یعنی عمرا با کسی دوست نمیشم مثل دوستا رفتار میکنم اما صمیمی نمیشم
قیافم خشک و جدیه
وارد هر جمعی نمیشم
به ظاهر مثلا همه میگن وای خیلی قویه و فلان اینی هم که از ۱۶ سالگی رفتم بازار کار کردم بی تاثیر نبوده البته بعدش در کنار بازار معلم هم شدم اما تو بازار یاد گرفتن حقمو از مردای گنده و قدیمی بگیرم و باهاشون کار کنم
بعد مشکلم اینه که همه منو به عنوان یک دختر قوی که اصلا از هیچ رفتاری بدش نمیاد میدونن و اذیتم میکنن
ما دوتا نوه دختر تو فامیلیم همیشه بین ما فرق گذاشتن
مثلاً یکبار مامان بزرگم گفت به سارینا نگی من برات کیف خریدما
گفتم خب سارینا رو هم بردید مسافرت بجاش گفت نه آخه اون حساسه دوستش دارم نمیخوام دلش بشکنه
یا مثلاً عموهام همیشه منو گاز میگرفتن بچگی همین الان تیکه میندازن میزنن تو سرم رد میشن هُلم میدن اما سارینا رو بغل میکنن اشکشو پاک میکنن بوسش میکنن کادو میخرن
من بحثم این نیست که چرا برای من کادو نمیخرن
اما خب چرا یک لحظه به خودشون نمیگن زهرا ام احساس داره؟
من واقعا جلوشون درسته ظاهرو حفظ میکنم اما وقتایی که از سرکار دارم برمیگردم تا خونه گریه میکنم همیشه اشکم دم مشکمه اما تو تنهایی
چطوری بهشون حالی کنم؟
