دگر مرا بعد تو مرهمی نیست
درد فراغ تو درد کمی نیست
خونه دلم حرف نگفته دارم گیره کارم
شونه ی تو نیست که سرم بزارم هی ببارم
هنوز این غم ز دل بیرون نرفته
همه کس بود مرا همانکه رفته
شده کارم گریه تموم هفته
تو ندانی غمت چه استوار است
تو نباشی که زندگی قمار است
تا ابد دل به اندوهت دچار است
مرا بعد از تو خندیدن محال است