خیلی ناراحتم وقتی مجرد بودم همه ی فامیل و خانواده خودم میگفتن که وقتی تو توی جمع نیستی اصلا هیچی خوش نمیگذره چون خیلی اهل شوخیو حرف زدن و سرحالم
الان که ازدواج کردم مطمئنم که وقتی من و شوهرم هستیم با من بهش خوش نمیگذره تو مسافرت دوران عقد یبارش که گفت دیگه تنها نمیایم حوصلم سر رفت یکبارش سر خرید کردن بدطور دعوایی کرد باهام و برم گردوند فقط وقتایی که خانوادش هستن بهش خوش میگذره و سرحال میشه نمیدونم چه گناهی کردم بختم شد این که از خودم بدم بیاد
تقریبا میشه گفت خیلی سخت بدون خانوادش جایی میره وقتی ام میره چون نیستن یا مدام مادرش تماس میگیره یا کلا به این خوش نمیگذره نمیدونم چرا زن گرفت
عزیزم خوب احتمالا مشکل از تو نیست شاید وابسته خانواده اشه یا اینکه کلا بعضیا عاشق شلوغی ان مثلا دو نفری حس میکنن یه چیزی کمه ولی میدونم تو هم خیلی حق داری عزت نفست آسیب میبینه
شوهر منم همینه!!!
فقط باید تو کو ن اونا باشه
منم نمیرم دیگه خودش حالا تنها بره!
اگه قبولش میکنن ک نمیکنن حتی.
ننش یه چای تلخ هم جلوش نمیزاره انقد گدا صفته
این دوران ذوق نداره وای ب حال بعدش
من اگه مادر شوهرم از من بدش میومد از نامزدی تا الان که عروسی کردم صد بار طلاقم داده بود خیلی نظرشون براش مهمه تعجبم میاد برادر خودم اینطور نیست با مادرم خودشو همسرش همه کاری میکنن ما بعد یک هفته میفهمیم این کوچیکترین اخبار رو سریع تلفنی میگه بهشون با اینکه گدا ان و هیچی ندارن
اون شبی که تاپیک زدم بهم گفت برو و اینا چند تا از چیزایی که شخصی بود رو بین دعوا گفت دیگه تصمیم گرفتم هیچ تعریف اضافه ای پیشش نکنم گفتمش هم که تو آدم امنی نیستی من دیگه هیچ وقت پیشت نمیشینمرباهات حرف بزنم
