وقتی 15سالم بود یکی از دندونام خراب شد و انقدر پدر و مادرم بهم بز توجهی کردن ک یادمه وقتی من و دکتر بردن دیگه نمیشد درستش کرد و دندونم و کشیدن
و بخاطر نبود اون دندون دندونای فک مقابلم نظمشون بهم ریخته
این همیشه ازارم میده که چرا انقدر نسبت به من بی توجه بودن
مشکل هم مالی نبوده پول داشتن
چقدر تو منی
منم دوران بلوغ افتضاح جوش میزدم وصورتم پرجوش بود وبیرون میرفتم میمردم از خجالت ...به بابام میگفتم ببر دکتر میگفت عادیه ومنم شبا قایمکی گریه میکردم خاک توسرم ولی بعدش چند باری هم برد وفایده نداشت ...
من یه بیماری خودایمنی گرفتم از سر همین فکر و خیالا
برای کنترل بیماریم خیلی تلاش میکنم بی خیال باشم ولی تا یجایی موفقم
جدیدا میام فکرامو اینجا تاپیک میکنم برون ریزی میکنم
واکنش ادما به حرفم و میبینم و بعضی اوقاتم همدردی میشه باهام و کلا یجور تراپیه برام و یکم ،نه خیلییی روانم بهتر شده
