سلام خانم ها شب بخیر
الان دارم با گریه شدید براتون این متن را می نویسم لطف بفرمایید مطالعه کنید و خواهرانه راهکار بدید. خدا پناه تون باشه
من یه ویژگی اخلاقی بد دارم که واقعا باعث عذابم میشه. امشب خواستم پیش شما اعتراف کنم و بهم راهکار بدید.
من کلا شخصیت عاطفی، مهربون و دلسوز دارم اگه کاری از دستم برمیاد بدون چشم داشت و حتی کسب ثواب برای دیگران انجام میدم اما متاسفانه زیادی عاطفی هستم از طرفی توی دوران کودکی مادرم دچار یه سوگ شدید شد و تا چند سال نتونست به زندگی عادی برگرده و از اون موقع هم داروی اعصاب مصرف میکنه. اون تایم که من محبت مادر میخواستم مادرم بیمار و شغل پدرم به شکلی بود که دیر به دیر به شهرمون میومد. من در ظاهر خودمو شاد نشون میدادم اما هر روز میرفتم یه گوشه ای و شدیدا گریه میکردم در حدی که هق هق میکردم گاها روزی چند بار و.... . هیچ وقت دردودل نمیکردم و فقط اشک میریختم همه فکر میکردند چقدر شاد و درسخوان هستم.
الان پیامد اون وضعیت شده شخصیت زودرنجم تراپیستم این تشخیص را داد که زودرنجی و حساسیت شما از بلوغ همراه با افسردگی سرچشمه میگیره و ....
خوشبختانه خانواده خودم و همسرم اهل چالش نیستند و اگر موردی باشه به احترام و عشق به خانواده هامون گذشت میکنم. متأسفانه سرکارم نیروهای آموزشی داریم که برخی به شدت بی ادب و گستاخ هستند با اینکه من سرپرست شون هستم گاها حرفای بیخود و تندی ازشون میشنوم شان و شخصیتم اجازه نمیده کل بندازم و دعوا کنم فقط امتیازات را مدیرم گفته که کم بده و میتونی باهاشون دعوا هم بکنی مدیرم باهاشون سخت برخورد میکنه و اعصاب خودش مرتب داغون میشه. من برای اعصاب خودم و همچنین شان خودم درگیر نمیشم و سکوت میکنم اما بعدش میام خونه دچار خودخوری میشم به نظرتون چکار کنم حساسیتم کم بشه؟ به جایگاهی برسم که این حواشی برام مهم نباشه به قول معروف قلب بزرگ داشته باشم؟
متأسفانه اگر همسرم کوچکترین حرفی بزنه زود ناراحت میشم و گریه میکنم.
مدام غصه مشکلات زندگی یکی از عزیزانم که همسرش بیماره را میخورم.
خواهشا راهکار بهم بدید.
دعام کنید.
