ولی چند سال باید کار کرد تا با یه حقوق ۱۰ ۱۵ تومنی تا به جایی رسید؟ تصمیم گرفتم ازدواج کنم. چون توی خانواده خودم آینده ای برای خودم نمیدیدم
نه چهره خاصی داشتم و نه خانواده خفن و پولداری
امیدی نداشتم یه شاهزاده با اسب سفید بیاد منو ببره به کاخ خودش و خوشبختم کنه.
ولی بالاخره یکیو پیداکردم که درکم میکرد، دوسم داشت و باهاش خوشحال بودم. پول نداشت ولی در کنارش شاد بودم. با خودم گفتم اشکالی نداره با هم میسازیم
خودم رفتم سرکار و پولامو جمع کردم و خرج خودم کردم و بالاخره توی ۲۶ سالگی تونستم پزشکی قبول بشم.
همکلاسی های دانشگاهم اکثرشون پولدارن
از اونایی که آیفون داشتن و ماشین و خونه داشتن براشون حسرت نیست، بلکه همین الان توی سن ۱۸ ۱۹ سالگی دارنش
مثل من نیستن که باید حداقل ۳ ۴ سال کار کنم بتونم آیفون بخرم.
اواونایی هستن که اگه تا آخر عمر ازدواج نکنن، خانواده هاشون تامینشون میکنن و زندگی لاکچری خواهند داشت.
ولی من چون بابام نمیتونست خرجمو بده ازدواج کردم که شاید بتونم آینده ای بسازم که دیگه توش هیچ حسرتی نباشه.
فکر کنم هیچکس بیشتر از من برای پولدار شدن حریص نیست.....
بخشی از دلنوشته ای که نشد همشو بذارم🤍
