این نامه رو مینویسم چون حرفهایی هست که باید گفته بشه، حتی اگه فقط برای خودم باشه.
به اعتمادم ضربه زدی. محکم. جایی که باید امنترین جای دنیا باشه — بین من و تو — تو یه چاقو فرو کردی. و من هنوز زخمش رو دارم.
خیانت تو، برام عجیب بود. نه چون فکر میکردم تو آدم کاملیای، چون فکر میکردم حداقل وفادار هستی. فکر میکردم وقتی میگم «من بهت اعتماد دارم»، این یه چیز مقدسه. ولی تو این اعتماد رو شکستی. با دست خودت. با انتخاب خودت.
من سالها با تو بودم. روزهای سخت رو با هم گذروندیم. من با بیماریم جنگیدم، با ترسهام، با زخمهای کودکیم. و تو، به جای اینکه کنارم باشی، یه جای دیگه دنبال چیزی بودی که تو خونه پیدا نمیکردی. و بعد، وقتی فهمیدم، به جای اینکه بشکنی و عذرخواهی کنی، من موندم با یه زخم تازه، و تو با بهانههات.
رفتارت، تو رو برای همیشه از چشمم انداخت. نه چون یه اشتباه کردی — چون انتخاب کردی. و بعدش هم، انتخاب کردی که درستش نکنی.
من به خاطر بیماری و بچه موندم. ولی بدون: این موندن، به معنی بخشیدن نیست. این موندن، به معنی فراموش کردن نیست. این موندن، فقط به معنی اینه که من الان راه دیگهای ندارم. ولی یه روز، راه پیدا میکنم. و اون روز، من انتخاب میکنم که آزاد باشم.
تو خودت رو از چشم من انداختی.. من دیگه بهت اعتماد ندارم. شاید هیچوقت نداشته باشم. ولی یه چیز رو میدونم: من ارزش اعتماد رو دارم.ولی تو لایقش نیستی
