زندگی من

حس پوچی میکنم حس میکنم هیچی تو زندگیم ندارم هیچی ندارم که بهش امیدوار باشم یا براش تلاش کنم یا ازش انگیزه بگیرم از خانوادم متنفرم ۱۸ سالمه وقتی خودمو با ۱۸ ساله های اطرافم مقایسه میکنم میبینم هیچی ندارم چند وقت پیش وقتی نتایح امتحانات نهایی اومده بود من نمراتم خیلی بد بود بابام توی جمع فامیل جلوی همه گفت اولین سگی که بیاد شوهرت میدم بره بعد که از مشاور پرسیدیم مشخص شد میتونم یه رشته و دانشگاه معمولی برم اینو که شنید اخلاقش بهتر شد ولی نمیتونم فراموش کنم اینم بگم کلا یه لباس برای من خریدن براشون کار بزرگیه همه ۱۸ ساله های اطرافم وقتی بچه بودن کلاس ورزشی و... رفتن ولی من چون بابام معتاد بود حتی لباسم نداشتم تا الان فقط کلاس کنکور رفتم که هنوزم که هنوزه بهم میگن لیاقتشو نداشتی بنظرم شاید راست بگن حسرت همه چیو میخورم از اجتماع خیلی عقبم خانوادم محدودم میکنن برلی اولین بار با کلی مکافات امسال رفتم سر کار و واقعا از همه همه جوره عقبم واقعا هیچی خوشحالم نمیکنه نمیدونم باید چیکار کنم بابام گفته اگه بخای شوهر کنی یه قلمم جهزیه نمیگیرم افغانی ها زندگی بهتری از من دارن همکارم افغانی هست میدونم که میگم