هر چه دارم و ندارم،
همه از وسعتِ بیکرانِ لطف توست، خدایا...
نه ادعای لیاقت داشتم،
نه توانِ ایستادن به تنهاییی.....
فقط دست هایی خالی بود
و دلی که گاهی از ترس و تردید می لرزید...
اما تو بودی...
همیشه، حتی وقتی خودم
از خودم ناامید شده بودم.
تو امید را دوباره در رگ های روحم جاری کردی....
