وقتی تصمیم می گیری وارد بعضی چیزا شی
باید بدونی ازش که بیرون بیای
دیگه اون آدم سابق نیستی...
چیزایی مثل عشق...مثل تنهایی...مثل رنجِ دل کندن...
بعد از تجربه ی این احساسات تو تبدیل میشی به آدمی که دیگه به هر تکون قلبش نمیگه عشق...
صبر می کنه تا با چشمایِ خودش عشق رو ببینه و ازش مطمئن شه...
تو تبدیل میشی به آدمی که نه از تنهایی می ترسه و نه ازش فرار می کنه ، بلکه خیلی خوب می دونه چطور با تنهاییش کنار بیاد...
تو میشی آدمی که دیگه دل کندن براش مرگ نیست...
اون آدم حالا خوب می دونه خیلی چیزا توی زندگی همیشگی نیستن و ممکنه هرچقدر هم براشون جنگیده باشه یه روزی از دستشون بده...
اون آدم یه جایی یادش میاد قبلا کی بوده ،اون وقت ناباورانه به خود قبلیش می خنده و خودش رو بابت هیچ کدوم از تجربه های گذشته سرزنش نمی کنه چون خیلی خوب می دونه توی زندگی تجربه های سخت ازت آدم بهتری می سازه...
