تنها نیستی عزیزجان..! خیلیها توی دنیا هستند که تنهان...!
من خودم خیلی غریب زندگی کردم.. خیلی از نزدیکترین آدمهای زندگیم هم زخم خوردم چه برسه به دورها!
راستشو بخوای، *همه* آدمها تنهان...! حتی اگه توی ظاهر وانمود کنند کلی آدم دور و برشون هست..!
چون تهش همه میمیرند و هیچکدوم اون آدمهایی که انسان سنگشونو به سینه میزنه، نمیتونند براش کاری بکنند و نجاتش بدند...!
فقط خودتی و اعمال خوب و بد خودت...!
بنظرم به این که فکر کنی، آروم میشی..
من خودم هم خیلی وقته واقعا حال روحی خوبی ندارم و شرایط و آدمها بدترش میکنند..
و در آخر حدیثی از امیر المؤمنین علیه السلام که:
هرکس مردم را شناخت، تنهایی را انتخاب کرد...
منم خیلی از تنهایی بدم میاومد و احتمالا تا آخر عمرم هم بابت این تنهایی رنج خواهم کشید(چون نیاز به ارتباط، توی وجود هر انسانی هست ذاتاً..) ولی فهمیدم این تنهایی با وجود آزاردهنده بودنش از بودن کنار خیلی از آدمها آرامشبخشتر و مفیدتر و سالمتره! و کمتر آزارت میده..
اگه آدمهای خوبی توی زندگیت داری که واقعا دلسوزتاند و دوستت دارند و بهت اهمیت میدند، ولشون نکن و بهشون بچسب و توی طمع واسه پیدا کردن آدمهای دیگه نباش...
چون خیلی وقتها بیشتر ضربه و آسیب میزنند بهت تا اینکه مرهم و پناهت باشند...!
پناه و مرهم زخمهای همهی ما فقط خدا و اهلبیت و شهدان...